Johan's Blogstek

Mijn kijk op de wereld van alledag...

Intramuraal wonen

Tussen 2003 en 2010 heb ik intramuraal gewoond bij Triocen, een stichting voor lichamelijk gehandicapten. In beginsel was het beleid gestoeld op ‘wonen met zorg op afroep’, maar al heel snel werd er een nieuwe formule doorgevoerd: ‘wonen met begeleiding’. De reden? Het was financieel aantrekkelijker…

Voor mij betekende dit een verdere inbreuk op mijn privacy. Ik werd ‘verplicht’ om begeleiding af te nemen, en ook op mijn CIZ indicatie werd dit opgenomen. Wanneer ik hier niet mee instemde dan zou ik niet binnen de muren van de instelling kunnen blijven wonen.

Schoorvoetend stemde ik er maar mee in, hoewel ik er allesbehalve gelukkig mee was. Het idee om de instelling te verlaten, of in ieder geval naar mijn eigen geboortestreek terug te keren, begon steeds meer te leven.

Toen in 2005 het bericht kwam dat Triocen plannen had voor nieuwbouw in de Kempen heb ik meteen het bewonersbureau gebeld met de vraag of ik mij daarvoor kon aanmelden. De wedervraag was hoe ik dit wist, want er was nog helemaal geen bericht naar buiten gegaan omtrent eventuele nieuwbouwplannen. Toen ik zei dat een kennis van mij daarop geattendeerd had werd het bericht alsnog bevestigd, en heb ik mij ingeschreven.

Gedurende de drie daarop volgende jaren bleef het akelig stil. Ik belde en mailde met het bewonersbureau en vroeg het aan de verzorging, maar niemand kon of wilde iets loslaten over het nieuwbouwproject. Pas in december 2008 vertelde een verzorgende met dat ze gehoord had dat Triocen de plannen voor de nieuwbouw had geannuleerd. Dit kon toch niet waar zijn? Hoe haalden ze dat in hun hoofd zonder medeweten van de mensen waar het om ging?

Ik belde mijn moeder op om navraag te doen of dit gerucht klopte. Wanneer ik dit zelf zou gaan doen dan zou ik waarschijnlijk toch niet het goede antwoord gekregen hebben… Even later belde ze terug om het bericht te bevestigen.

Ik ben toen letterlijk ontploft, heb een heel erg pittige brief naar het management van Triocen geschreven en hen uitgelegd dat ik helemaal klaar was met hun idee van intramuraal wonen!

Ik schreef verder in de brief dat ik tot aan mijn verhuizing gebruik zou blijven maken van de verzorging, maaltijdservice en andere services welke Triocen mij kon bieden, maar exclusief de begeleiding.

Een aantal weken later stond de manager Wonen bij mij op de stoep met een VVV bon om zijn excuus te maken wegens de misstappen welke Triocen in het verleden had gezet. Het bleek dat het plan was afgeblazen omdat de kosten te hoog werden..? Wat een dommigheid, want je gaat toch eerst kijken wat je aan middelen hebt voordat je een nieuw project start? Tja…

Nog diezelfde dag heb ik me aangemeld bij Stichting WSZ, een woningbouwcoörporatie in de Kempen. Ik wilde echt zo snel mogelijk weg bij Triocen! Niet omdat de mensen niet aardig waren, daar is niets over te zeggen. Wel over het rigide beleid dat de stichting voerde. De financiën bleken telkens weer belangrijker te zijn dan de mensen. Het was zelfs zo sterk dat op een gegeven moment het geld de naam ‘productiemiddel’ kreeg, en de mensen werden omgedoopt tot ‘producten’. Ik kan u verzekeren dat wanneer dat gebeurt het beleid extreem verhard en de menselijke maat steeds verder naar de achtergrond verschoven wordt.

In oktober 2010 heb ik voorgoed de deur bij Triocen achter me dichtgetrokken, en ben ik verhuisd naar mijn eigen appartementje in de mooie Brabantse Kempen.

Copyright © 2011 – Johan van den Boogaard.

1 Comment

Add a Comment
  1. Tja, soms ‘hapert’ er wel eens iets! Hoezo ‘soms’? Veel geluk in jouw nieuwe appartement in dat mooie kempische dorp, waar het de komende jaren bol staat van de ‘bedrijvigheid’!

    Groetjes Laurens

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Johan's Blogstek © 2015