Johan's Blogstek

Mijn kijk op de wereld van alledag...

Rolstoelperikelen…

Dit artikel is ‘ter leering ende vermaeck’, en gaat over de problemen welke ik in de periode vanaf 3 oktober 2015 tot 13 februari 2016 heb ondervonden met betrekking tot de aanvraag en verstrekking van een nieuwe elektrische rolstoel. Hoewel het vast en zeker niet uniek is, is het wel een exemplarisch voorbeeld van hoe gemeenten met de sociaal zwakkeren in de maatschappij omgaan. Helaas rekenen zij buiten de waard, want ik ben alles behalve voor de poes…

Op 3 oktober 2015 liep plotseling mijn elektrische rolstoel, een Otto Bock B600, vast. Ik zat achter mijn bureau te werken, wilde een hapje gaan eten, en dus startte ik de B600 om naar mijn keuken te rijden. De rolstoel startte normaal op, maar na het tonen van de accustatus verscheen er op het display een momentsleutel ten teken dat er een storing was. De B600 ging niet meer voor- of achteruit. Gelukkig heb ik altijd een mogelijkheid om de thuiszorg te bereiken en dus belde ik naar de zorgpost. Zij hebben mij in mijn duwrolstoel gezet, waarna ik de storingsdienst van de leverancier (Doove Mobility in Waddinxveen) belde, welke een paar uur later polshoogte kwamen nemen. Het bleek dat de rechter motor volledig was vastgelopen. Omdat het weekend was kon de monteur niet veel doen dan de rolstoel buiten de woning, op de binnenstraat, te parkeren.

Na het weekend heb ik meteen met Doove gebeld. Ik was helemaal gaar na twee dagen in een duwrolstoel gezeten te hebben. Er werd een Puma elektrische rolstoel met voorwielaandrijving geleverd, terwijl ze weten dat al mijn rolstoelen achterwielaandrijving hebben! Ik kon hiermee dus niet uit de voeten, reed zelfs schade in mijn woning, en belde al vrij snel met Doove om een rolstoel te vragen welke achterwielaandrijving had. Deze is woensdags geleverd.

De B600 werd meegenomen naar de werkplaats, waar een paar kleine dingen werden gerepareerd. Een paar weken later was de B600 terug, en nadat ik slechts één (1) ritje naar het dorp had gemaakt merkte ik al dat het niet goed zat. Maar weer een belletje naar Doove gepleegd. Omdat ze toch moesten komen om de tillift te keuren zou er ook meteen naar de B600 gekeken worden.

De dag dat de monteur kwam was meteen de dag dat de B600 het direct liet afweten. De monteur was nog niet binnen, of de rolstoel weigerde spontaan dienst, zodat de Puma weer rijklaar gemaakt moest worden. De B600 werd weer meegenomen, maar dat had nogal wat voeten in de aarde, want de monteur kreeg de rolstoel, doordat de wielen weer blokkeerden, niet direct in de bus. Een toevallige voorbijganger heeft moeten helpen.

Er werd nieuwe software in de B600 geïnstalleerd, maar naar mijn weten kon het daar niet aan liggen. Immers, de rolstoel had altijd goed gelopen. Een motor loopt niet zomaar vast, dan moet er meer aan de hand zijn… Ten lange leste werd de B600 technisch afgekeurd, en werd het traject voor de aanvraag van een nieuwe rolstoel opgestart.

De nieuwe rolstoel zou een Qlass Luca worden. Omdat de B600 motoren had van 6 km/h en deze erg traag waren wilde ik graag ook snellere motoren (10 km/h). Deze waren daarnaast ook nog eens sterker en minder gevoelig voor storingen. Ook de accu’s zouden zwaarder moeten zjn, wilden we niet ieder jaar opnieuw nieuwe accu’s moeten plaatsen. Dit heb ik ook aangekaart bij de gemeente, en hierover zou ik benaderd worden. Omdat mijn contactpersoon plotseling ziek werd en het dossier werd overgenomen door een collega van haar ben ik niet benadert, en bleek de offerte inmiddels al ondertekend en verstuurd te zijn (…). Toch heb ik nog een mail gestuurd naar deze persoon om te vragen of deze aanpassingen nog meegenomen kunnen worden. Desnoods wilde ik zelf ook een bijdrage hierin leveren, zij het dat ik de hele meerprijs niet kan betalen. Tot op heden (13-02-2016) heb ik nog niets vernomen. (Vanwege alle ongemakken welke ik de afgelopen maanden heb moeten doorstaan vond (vind!) ik dat de gemeente hierin wel coulant mag zijn!)

Zo ging het op en af, de Puma heb ik letterlijk aan gort gereden (motor defect, immers: leenstoelen zijn vaak al van dubieuze kwaliteit), zodat er weer een andere Puma moest komen. Deze was zelfs nog groter, en ik kon daarmee helemaal niet uit de voeten. Het ding was te lang, te breed, ik kon niet onder mijn keuken, bij mijn wasmachine en droger, ik kon nauwelijks in de centrale huiskamer binnen om daar aan activiteiten mee te doen. Daarnaast kreeg ik door de slechte zithouding heel veel last van mijn lichaam, en was over straat rijden door de strakke vering (waardoor ik bijna uit mijn rolstoel butste!) allerminst een feestje! Kortom: het was een ramp!

Hierover heb ik een mail naar Doove gestuurd, welke de hele correspondentie hebben doorgestuurd naar de gemeente. Deze laatste belde mij op met de mededeling dat ze naar een oplossing aan het zoeken waren maar niets konden beloven. Wanneer ik dus pech had, dan zou ik nog tot eind maart of zelfs begin april in deze rotte en al halfgare Puma moeten bivakeren!?

Dat werd mij te gortig, en dus schakelde ik mijn huisarts in. Samen met hem waren we van plan om – wanneer er geen reactie vanuit de gemeente zou komen – de pers en media in te schakelen. Dit heb ik ook naarhen gemaild, en binnen één dag kon er wel alles geregeld worden…

Het complete verhaal is te downloaden (53 Kb) als PDF bestand.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Johan's Blogstek © 2015